“We moeten het er over hebben, nu”, zei ze op die typerende serieuze doch dwingende toon.

Ik voelde het al van mijlenver aankomen. Er was iets fundamenteel aan de atmosfeer veranderd het laatste uur. De energie voelde anders, leek te kolken door de ruimte.
Achteraf bekeken kan het ook het voortdurende op en neer gewip van haar been geweest zijn dat me op de zenuwen werkte.

De woeste blik in haar ogen vertelde me dat ik er beter in mee zou gaan, als mijn leven me lief was. Tegen beter weten in kon ik het niet laten om op te merken dat dit alles niets aan onze levenskwaliteit zou veranderen en dat we het onderwerp even goed konden laten rusten. Er waren immers belangrijker zaken te bespreken en knopen die dringend doorgehakt moesten.

Toen ik zag dat de woeste blik transformeerde in ronduit moordzuchtig en dat haar linkeroog ongecontroleerd begon te trillen, wist ik dat dit niet te omzeilen viel.

Met een diepe zucht nam ik de laptop erbij, startte het ding op en klikte op het Chrome-icoontje dat me regelrecht naar de zoekmachine der zoekmachines bracht: google. Voor al uw vragen en meer.

“Dus, Elsje, wat was het ook weer dat je persé wilde weten omdat je anders in geen geval naar het volgende leerjaar zou kunnen omdat álle kinderen met een pseudo-intellectuele achtergrond alleen serieus genomen worden als ze een onmogelijk te beantwoorden vraag kunnen stellen op 1 september?”

De blik in haar ogen deed blijken dat ze wat gekalmeerd was maar ik voelde de dwang nog uit elk van haar poriën sijpelen.

Ik keek haar sceptisch aan en stelde voor om er dan maar korte metten mee te maken. “Komaan, gooi het in de wereld!”

Ze ging plechtig rechtop zitten en keek me doodserieus aan. “Wel, papa, ik wil weten of iemand weet wat de gemiddelde diameter van een gaatje is dat het steekzuigslurfje van een mug maakt als die bijt. Dat puntje in het midden van de bult, weetjewel? Hoe groot is dat precies?”

Ik kon nog net voorkomen om melodramatisch met mijn ogen te rollen maar klemde mijn tanden op elkaar en vroeg waarom ze dat zelf niet kon opzoeken.

Droog antwoordde ze: “ik vind het leuk als je ogen groot worden en gaan knipperen alsof ze niet meer weten waar ze naar moeten kijken.”