Fruithuid

Mijn vingertoppen vinden de kleine bobbeltjes die mijn onderbenen ontsieren. Ik probeer ze er altijd af te krabben zodat de verzwakte haartjes hun weg terug naar het daglicht kunnen vinden. Het gebeurt automatisch. Ik merk het pas als ik de ijzerachtige geur van bloed ruik of de kleverigheid onder mijn nagels voel. Dat wordt weer een gezellig scheerfestijn binnen enkele dagen.

Het ligt blijkbaar aan de goedkope wegwerpscheermesjes die ik steevast veel te lang gebruik. Ze noemen het aardbeienhuid, die irritante bultjes.
Ik zie mijn benen als twee gigantische langwerpige aardbeien en stel me voor dat iemand er een hap van neemt.
Bestaat dat eigenlijk? Mensen die ledematen als voeding zien? Smos met kaas en hesp in plaats van armen en pittabillen of knakworstteentjes?
En dan als dessert mijn aardbeienhuidbenen met een toefje slagroom of een bolletje vanille-ijs.

Deze best degoutante gedachten doen me op zoek gaan naar het allerallerbeste scheermesje en een geschikte huidroutine tegen aardbeienhuid en al snel verdwijn ik in een rabbit hole waar ik met de meest bizarre tips en tricks rond de oren word geslagen.
Ik trap in de val en bestel het een en ander op de ‘winkel van ons allemaal’ en kan niet wachten om de bultige benen te strippen en te ontdoen van hun fruithuid.
Het zal waarschijnlijk uitdraaien op een bloedbad maar het zij dan maar zo.

Geef een reactie