Hij vraagt of we nog brood hebben.
Ze sist het Engelstalig fecaliën bevattende woord en slaat tegen haar voorhoofd.
Elke week opnieuw, net als de zondagblues verslagen lijkt en wordt vervangen door een gelaten aanvaarden van alweer een nieuwe zevendaagse cyclus, schiet het een van ons te binnen. Het brood is op.
Kijken in de diepvries is niet nodig aangezien we niet beschikken over de functie ‘koop een extra brood en vries het in’.
We nemen het ons altijd voor maar het lijkt nooit te werken. Een extra brood kopen, de niet afgevinkte taak op elk lijstje.
Lang geleden kregen we een zak sandwiches van de schoonmoeder waarvan we er drie onmiddellijk consumeerden en de rest invroren. Deze zak ligt nu onder de doos lege mosselschelpen van twee zomers geleden die we pas in de vuilzak wilden deponeren op de dag van de huisvuilophaling omdat anders het hele huis naar mossel zou stinken.
Sommige taken zijn uitgevonden om nooit te voltooien.
Gemiddeld één keer per maand vragen ze waar alle onderbroeken gebleven zijn.
Als daad van puur verzet gebeurt het dan wel eens dat ze een appje krijgen met een link naar ‘grijze boxershort zeeman basics XL, drie voor vijftien euro vijfennegentig cent’.
Merkwaardig genoeg verschijnt er dan soms een hoopje vuile onderbroeken voor de wasmachine, nooit erin.
Wraps zijn vaak het alternatief voor ontbrekend brood. Lekker klef wanneer belegd met kaas of ham, het blijft uren aan tanden en gehemelte plakken.
Soms wordt de moeite gedaan om een omelet te bakken maar dat is geheel afhankelijk van de resterende fut en of de eitjes al dan niet op zijn. Die vergeten we namelijk altijd, tenzij het woensdag pannenkoekendag is in de komende week.
Deze tekst komt aan zijn einde ook al valt er nog veel over te zeggen. De puber komt thuis van school en alvorens hij zijn schoenen en rugzak pontificaal in de deuropening positioneert, moet hij eerst een brood halen.

Geef een reactie