Uit het dagboek van een raam

Hallo dagboek,

Hier zijn we weer.
Het is een tijdje geleden dat ik in je schreef maar ik zag het even helemaal niet meer zitten.
Dat is letterlijk hé, want ik was nog nooit zo lang aan mijn lot overgelaten als de laatste tijd.
Maanden en maanden werd ik verwaarloosd en zag ik de wereld vervagen en vergrijzen maar kon er compleet niks nada noppes aan doen.
Ik moest het maar ondergaan riepen die van een verdieping hoger.
Aanvaard het, dan wordt het makkelijker zeiden ze.
Alsof zij weten hoe het is. Zij hebben tenminste pvc-randen, ik moet het met vermolmd hout doen.
Ze hebben geen idee hoe koud en klam dat is in de winter.
Bij hen wordt de vod er wekelijks over gehaald en hún randen worden gewoon meegenomen.
Die van mij krijgen met moeite één keer per jaar een verlepte swiffer te zien en dan nog.
Of ik zelf ook een beurt krijg hangt geheel af van de goesting van de eigenaar.
Als hij na het pamperen van al die pvc-trutten nog geen acute nood heeft aan een shotje krijg ik met een beetje geluk de overschot van het vuile water over mij gekeild.
Maar je moet niet denken dat er een aftrekker en een zeemvel aan te pas komt hoor.
Soit lief dagboek, ik ben hier een serieuze zaag aan het spannen maar het moest er even uit.

Nu hoorde ik gisteren van die van boven dat er een nieuwe eigenaar komt volgend jaar. Die wil heel de boel renoveren, ons ook, en weet je wat? Ik krijg ook pvc randen! Gloednieuwe en in een mega toffe kleur en nu komt het… Met schimmelwerende silicone!
Ik ben helemaal door het dolle heen, kan wel janken van geluk.
Ik moet stoppen nu, want ik krijg dadelijk een echte beurt.

Tot later,
Doei

Geef een reactie